موضوع: عشق و نفرت
عشق و نفرت، هر دو معمارانِ بیقرارِ روحاند؛
عشق با آجرِ مهربانی بنا میسازد و نفرت با کلنگِ خشم ویران میکند.
عشق در قلب، نورِ امید میکارد تا باغِ درون شکوفا شود و نفرت در همان خاک، بذرِ کینه میپاشد تا ریشهی آرامش را بخشکاند.
عشق، بندهایِ میانِ آدمیان را با تارِ ابریشم به یکدیگر گره میزند و نفرت،با قیچیِ سردِ فاصله، رشتههایِ وصل را میچیند. عشق، چشم را به زیباییهایِ پنهانِ جهان میگشاید و نفرت، پردهای سیاه بر دیدگان میکشد تا جز زشتی، چیزی دیده نشود.
عشق، آینهای است که در آن معشوق را زیباتر از خود میبینیم و نفرت، تاریکیِ محضِ غاری است که در آن حتی تصویرِ خویش را هم نمیتوانیم تحمل کنیم.
عشق، سرانجامِ جانهایِ بیدار است که به رهایی میرسند و نفرت، زندانِ خودساختهای است که دربهایش را تنها کلیدِ گذشت میگشاید.