به صورت خلاصه، این آیه از قرآن به بیان شگفتی‌های خلقت خداوند می‌پردازد. خداوند می‌گوید اوست که خورشید را منبع نور و ماه را تابان قرار داده و برای آن‌ها منزلگاه‌هایی مقرر کرده است. هدف از این خلقت‌ها این است که انسان‌ها بتوانند تعداد سال‌ها و محاسبه‌ی زمان را با استفاده از حرکت این اجرام آسمانی بدانند. خداوند با چنین نشانه‌هایی حقایق را برای کسانی که می‌خواهند بدانند و بیندیشند، آشکار می‌سازد.
