یونها وقتی میان توی آب، تنها نیستن؛ هر کدومشون یه “لشکر” از مولکولهای آب دارن که دورشون حلقه زدن. این یعنی یون آبپوشیده!
در انحلال یونی: مولکولهای آب میان یونها رو از شبکه بلوری جدا میکنن و واقعاً با قدرت الکترواستاتیکی (مثبت و منفی) بهشون میچسبن. این خیلی قویه
در انحلال مولکولی: وقتی مادهای مثل (ساکارز) رو توی آب میریزی، شکر یونیزه نمیشه، یعنی به مثبت و منفی تقسیم نمیشه؛ فقط مولکولهای شکر از هم جدا میشن و پخش میشن توی آب.
در انحلال مولکولی، مولکولهای آب فقط با ایجاد پیوند هیدروژنی با مولکولهای حلشونده (مثل شکر یا اتانول) ارتباط برقرار میکنن تا اونا رو توی خودشون نگه دارن و نذارن دوباره به هم بچسبن
به این فرآیند، «آبپوشیدگی» (به اون معنای قوی یونی) نمیگیم، بلکه بیشتر میگیم مولکولها در آب «حل» یا «پراکنده» شدن. مولکولهای آب دستِ این مولکولها رو میگیرن (پیوند هیدروژنی) تا تو آب سرگردان بشن، اما اونا رو مثل یونها «محاصره و در آغوش» نمیگیرن که بگی کلاً هویتش عوض شده!