میشه لطفا از مثل نویسی زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد رو گسترش بدید لطفا تا نه وقت دارم امتحانه

ضرب المثل زبان سرخ سر سبز میدهد بر باد از ضرب المثل های قدیمی است و از ایام قدیم مورد استفاده بوده این ضرب المثل به ما میگوید وقتی همه چیز خوب است تنها یک کلمه می‌تواند باعث فروپاشی شود و زبان سرخ ما با گفتن یک حرف در زمان و مکان نادرست سر سبز و موقعیت ما را به باد میدهد.باید توجه کنیم و حواسمان باشد به حرف هایی که میزنیم تا مبادا زبان سرخ ما سر سبز ما را بر باد دهد

برا مثال نویسی گاهی حرف‌های نسنجیده، مثل حرف‌های تند و بی‌ملاحظه، می‌تواند باعث از دست دادن موقعیت، آبرو یا حتی سلامتی شود. این مثل به ما هشدار می‌دهد که قبل از سخن گفتن فکر کنیم تا به خاطر زبانمان دچار دردسر نشویم.

زبانِ سرخ، آن‌گاه که از آتشِ خشم و بی‌تأملی برمی‌خیزد، چون شراره‌ای سرکش در خرمنِ آرامش می‌افتد؛ نهالِ سبزی را که سال‌ها با صبوری و امید روییده، در یک دم به خاکستر بدل می‌کند. چه بسیار سرهایی که به بهای یک سخنِ نسنجیده بر باد رفتند، و چه بسیار دل‌هایی که به زخمی از کلام، خاموش و شکسته در کنجی فرو افتادند. آدمی گاه با شمشیرِ زبان، آن می‌کند که با هزار دشمن نتوان کرد؛ سرمایه‌ی مهر را می‌سوزاند، آبروی خویش را می‌بازد، و برگ‌های سبزِ زندگی را در تندبادِ پشیمانی گم می‌کند. آه، چه تلخ است لحظه‌ای که آدمی می‌فهمد یک واژه‌ی تند، یک جمله‌ی بی‌موقع، و یک دم بی‌خویشتنی، می‌تواند همه‌ی آنچه را که با رنج و عشق ساخته، چون برگِ خشکِ پاییز، از شاخه‌ی عمر جدا کند و به باد بسپارد. پس زبان را باید به زنجیرِ اندیشه سپرد، و سخن را از آبِ صبر و نورِ خرد گذراند؛ که **زبانِ سرخ، اگر رامِ دل و عقل نباشد، سرِ سبز را می‌دهد بر باد** و از باغِ زندگی، جز اندوهی دور و خاکستری سرد، چیزی باقی نمی‌گذارد.

این بیت زیبا از سعدی شیرازی، حکیمِ بزرگِ ادبیات ماست که در کتاب «گلستان» اومده و یه درسِ خیلی عمیق درباره‌ی قدرتِ کلام داره. وقتی میگه «زبان سرخ»، منظورش همون زبانِ تند، تیز، توهین‌آمیز و یا حتی زبانِ دشمنیه که مثل آتیش می‌سوزه. «زبان سرخ» نمادِ خشم و بی‌احتیاطیه که آدم رو به سمتِ قهر، جنگ و از دست دادنِ همه چیز می‌بره. اما «سبز» نمادِ زندگی، امید، آبرو، دوستی‌ها و همه‌ی چیزهای خوبیه که با زحمت به دست میان. سعدی می‌خواد بگه که این زبانِ سرخ و تند، مثلِ یه بادِ خروشنه که درختِ سبزِ زندگی رو از ریشه می‌کنه و به باد میده. خیلی از آدم‌ها با یه حرفِ بی‌دقت، سال‌ها دوستی، آبرو و حتی شغلشون رو از دست میدن. اینجا سعدی یه قانونِ طلایی رو بیان می‌کنه: زبانِ ما، سرنوشتِ ماست. اگر زبانمون رو کنترل نکنیم، حتی اگه همه‌ی دنیا رو هم داشته باشیم، باز هم همه‌چیز به باد میره. پس این بیت یه دعوتِ جدیه به اینکه قبل از حرف زدن، خوب فکر کنیم و از زبانِ نرم و مهربون استفاده کنیم. حفظِ زبان، یعنی حفظِ آبرو، حفظِ خانواده و حفظِ آرامشِ درونِ خودمون. در نهایت، سعدی به ما یاد میده که «سکوت» یا «حرفِ حساب‌شده»، بهترین راه برای سبز نگه داشتنِ زندگیه. پس بیایید با هم قول بدیم که زبانمون رو از «سرخ» به «سبز» تبدیل کنیم تا زندگی‌مون همیشه پربرکت باشه.