انقلاب اسلامی ایران در سال 1979 (1357 هجری شمسی) به وقوع پیوست و دلایل متعددی برای آن وجود دارد. در اینجا به برخی از مهمترین علل وقوع این انقلاب اشاره میکنیم:
1. **نارضایتی از حکومت پهلوی**: بسیاری از مردم ایران از حکومت محمدرضا پهلوی به دلیل فساد، خودکامگی و عدم توجه به نیازهای عمومی ناراضی بودند. از این رو، اقشار مختلف جامعه به دنبال تغییر در ساختار سیاسی و اجتماعی بودند.
2. **مسائل اقتصادی**: در دهههای 1960 و 1970، وضعیت اقتصادی به رغم درآمدهای نفتی بالا، به شدت ناپایدار و نابرابر بود. بیکاری، فقر و مشکلات معیشتی باعث نارضایتی گستردهای در میان اقشار مختلف جامعه شد.
3. **انگارههای فرهنگی و مذهبی**: وقوع انقلاب اسلامی همچنین ناشی از بیداری مذهبی و فرهنگی در جامعه بود. بسیاری از مردم به ارزشهای اسلامی و باورهای مذهبی خود بازگشتند و این موضوع به عنوان یک انگیزه برای مبارزه با نظام سلطنتی تبدیل شد.
4. **سیاستهای غربگرایانه**: اقداماتی مانند اصلاحات ارضی و انقلاب سفید که توسط پهلویها اجرا شد، در تضاد با فرهنگ و سنتهای مردم بود. این سیاستها احساس غربزدگی را در جامعه تقویت کرد و به نارضایتی افزود.
5. **فعالیتهای سیاسی مخالفان**: گروهها و جریانهای مختلف سیاسی، مذهبی و روشنفکری به شکل سازمانیافتهای علیه حکومت فعالیت کردند. شخصیتی مانند آیتالله خمینی به عنوان رهبر حرکت ضد سلطنتی نقش مهمی ایفا کرد.
6. **فقر و بیعدالتی اجتماعی**: فاصله طبقاتی و نابرابریهای اجتماعی احساس بیعدالتی را در بین مردم افزایش داد و این امر موجب اعتراضات خیابانی و تظاهرات علیه حکومت شد.
7. **تجمعات و اعتراضات عمومی**: به تدریج، اعتراضات مختلفی در سالهای پایانی حکومت پهلوی شکل گرفت که شامل تظاهرات گستردهای باشد. این تظاهرات در نهایت به نقطه اوج خود و وقوع انقلاب منجر شد.
این علل به طور کلی به نارضایتی عمیق اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی منجر شد که نهایتا به سرنگونی رژیم پهلوی و پیروزی انقلاب اسلامی در ایران انجامید.
