ترکیب اضافی یک نوع ترکیب است که در آن دو اسم با کسره به هم اضافه می‌شوند. مثلاً: کتابِ علی، مدرسه‌ی ما. در ترکیب اضافی، اسم اول همیشه هسته است و اسم دوم مضاف‌الیه. ترکیب اضافی معمولاً برای نشان دادن مالکیت، تعلق، توضیح و ... به کار می‌رود.
اضافه تشبیهی یک نوع ترکیب اضافی است که در آن اسم اول کل چیزی را نشان می‌دهد و اسم دوم یک تشبیه برای آن است. مثلاً: دریا‌ی محبت، شیرِ دلاور. در اضافه تشبیهی، اسم اول مشبه است و اسم دوم مشبه‌به. اضافه تشبیهی معمولاً برای نشان دادن شباهت، تصویرسازی، مضمون‌آفرینی و ... به کار می‌رود.
تفاوت اصلی بین ترکیب اضافی و اضافه تشبیهی این است که در ترکیب اضافی، اسم دوم یک توضیح واقعی و محسوس برای اسم اول است، اما در اضافه تشبیهی، اسم دوم یک توضیح خیالی و مجازی برای اسم اول است.
برای تشخیص ترکیب اضافی و اضافه تشبیهی، می‌توان از روش‌های زیر استفاده کرد:
- کسره‌ی بین دو اسم را حذف کرده و بعد از اسم اول ویرگول گذاشته و در آخر فعل «است» یا «هستند» اضافه کنید. اگر معنی داد، ترکیب وصفی است و اگر معنی نداد، ترکیب اضافی است. مثلاً: کتابِ علی، کتاب، علی است ← معنی نمی‌دهد پس ترکیب اضافی است. دریا‌ی محبت، دریا، محبت است ← معنی نمی‌دهد پس ترکیب اضافی است. اما چون اسم دوم یک تشبیه برای اسم اول است، این ترکیب اضافی، اضافه تشبیهی نیز است.
- به اسم اول «ی» اضافه کنید. اگر معنی داد، ترکیب وصفی است و اگر معنی نداد، ترکیب اضافی است. مثلاً: کتابِ علی، کتابی علی ← معنی نمی‌دهد پس ترکیب اضافی است. دریا‌ی محبت، دریایی محبت ← معنی نمی‌دهد پس ترکیب اضافی است. اما چون اسم دوم یک تشبیه برای اسم اول است، این ترکیب اضافی، اضافه تشبیهی نیز است.
تاج
