نون وقایه برای متصل کردن مفول به فعل(ماضی، مضارع، امر..)و مشخص کردن کننده کار در حروف مشبه استفاده میشه
وقتی میخوایم ضمیری به فعل اضافه کنیم توی تمام صیغه ها اخر فعل علامتش حفظ میشه بجر اول شخص مفرد که ضمیرش ی هست مثلا توی اول شخص جمع که از نا استفاده میکنیم میخوایم بگیم مارا بشناس :اَعرِفنا
استفاده میکنیم حرکت قبل ضمیر که ساکن هست حفط شده اما برای متکلم وحده یا همون اول شخص مفرد باید یه نون وقایه ای باشه تا حرکت آخر فعلمون تغییر نکنه در مورد حروف مشبه هم وقتی ضمایر به اون متصل بشن معلوم میشه در مورد چه کسی صحبت میکنه:
اِنَّنی قطعا من،یا لیتنی ای کاش من و... فرض کن اگه این نون وقایه نباشه حرکت اِنَّ حفط نمیشه و میشه اِنّی و دیگه بالای ن فتحه نیست
و اینکه نون وقایه فقط برای حفظ کردن حرکت کلمه قبل خوشه و اصلا ترجمه نمیشه♡
