خانم درخشانیان: ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم هر آن دل را که سوزی نیست،دل نیست دل افسرده غیر از آب و گل نیست عزیزا کاسهٔ چشمم سرایت میان هر دو چشمم جای پاییت بانگ زد یارش که بر در کیست آن گفت بر در هم تویی ای دلستان تقطیع ابیات بالا؟