مبالغه، نوعی بلاغت در زبان فارسی است که برای تأکید بر نشان دادن صفات یا ویژگیهای کسی یا چیزی به کار میرود. در فرهنگ لغت، واژه "دور" و "نزدیک" میتواند به معانی مختلفی نسبت به شرایط و زمینه استفاده شود. در اینجا سه مثال از مبالغه با معنای دور و نزدیک ارائه میشود:
1. **دور**: "سوگند به ستارههای دوردست، در آسمان فراموش شده!" در این جمله، ستارههای دوردست به عنوان نشانهای از زیبایی و دور بودن تأکید شده است.
2. **نزدیک**: "چشمانت همچون خورشید در کنارم میدرخشد!" در اینجا، نزدیک بودن چشمها به خورشید، به معنای زیبایی و درخشندگی آنها است.
3. **دور**: "صدای او مانند پژواک کوههای دور به گوش میرسد." در این جمله، صدای او با ویژگی دور بودن ارتباط داده شده است.
4. **نزدیک**: "محبت تو چونان جویبار نزدیک، همواره جریان دارد." در اینجا، محبت به عنوان چیزی نزدیک و در دسترس توصیف شده است.
این مثالها میتوانند به شما در درک مفهوم مبالغه و نحوه استفاده از آن کمک کنند.
