بخش میانی (بدنه) : بند اول: اگر خانه را معنی کنیم می شود سقفی بالای سرمان تا محفوظ باشیم از آسمان بزرگی که گاهی از سر خشم سرما و طوفان و سیل نازل می کند و گاهی ازسر عشق باران و برکت! چرا می گوییم گاهی! زیرا که زمانی ما خانه ایی داریم با سقفی بلند و دیوارهای سنگی و جایی گرم و نرم تا از سرما و طوفان در امان باشیم و آسیبی به ما نرسد. می توان معنی کرد آسمان برایم برکت نازل کرده است.
بند دوم: اما زمانی که در گوشه ایی از دنیا روی یک تکه ی کاغذ یا کارتن در کوچه و خیابان که تنها سقف بالای سرمان آسمان است و از فقر و تنگدستی آشیانه ایی نداریم می شود خشم! و چرا خشم! خشم خدا برای این ناعدالتی بین بندگانش….. عده ایی خانه های مرفح و بزرگ دارند و عده ایی زیرپایشان فرشی ژنده و پاره… .
بند سوم: خانه یعنی جایی که در آن آرامش روح و جان برقرار است، به همراه خانواده و مهر و علاقه به یکدیگر… خانه یعنی دور هم بنشینیم با دلی گرم و خوش غذایی بخوریم و از کارو بار و یار سخن بگوییم و کنار هم بخندیم و گریه کنیم و در کنار هم و پشت هم قدم برداریم و مسیر زندگی را سپری کنیم. خانه یعنی جایی که با دلی آسوده سر بر بالین بگذاریم و با دلی خوش سر از بالش برداریم … .
خانه یعنی همان دستان پر مهر پدر و مادرم که مرا در آغوش می گیرند و همچون سپری از من مراقبت می کنند.
بخش پایانی (نتیجه گیری) : خانه یعنی جایی که من با عشق و آرامش و دلی خوش و مهربان چشم به دنیا باز می کنم و از دنیا می بندیم و این چقدر خوب می شد که همیشه یادم باشد یکی هست که می توان با کار هرچند کوچک من شاد شود و کمکی کرده باشیم. پس یادمان باشد همیشه به کسانی که از ما پایین تر هستند و به کمک ما نیاز دارند کمک کنیم و دل آنها را هرچند کوچک شاد کنیم.
