جنگل‌های استوایی و بارانی به دلایل گوناگون به ریه‌های زمین مشهورند. اولاً، در این مناطق بارش بسیار زیادی رخ می‌دهد که منجر به رشد فراوان گیاهان میشود. این گیاهان آن دی‌اکسید کربن را که در جو هست، جذب می‌کنند و در مقابل اکسیژن تولید می‌کنند. در واقع، آن‌ها به عنوان محلول برای ذخیره کردن کربن درختان عمل می‌کنند که از ورود آن به جوی زمین جلوگیری می‌کند.
ثانیاً، جنگل‌های آمازون و مناطق دیگر استوایی، کارکرد مهمی در رقابت با تغییرات اقلیمی برعهده دارند. به عنوان یک صندلی، این جنگل‌ها برای نگهداری تعادل گرمایی جهانی بسیار مهم هستند. ضدیت درجه حرارت نشست‌های زمین و تولید بارش را که همه بخش‌های جهان از آن بهره می‌برند بر عهده دارند. بنابراین، آن‌ها یکی از 'ریه‌های زمین' نامیده می‌شوند.
نباید فراموش کنیم که جنگل‌های استوایی و بارانی از زیستگاه‌های گوناگون حیوانات و گیاهان هستند و در بقا و حفظ تنوع زیستی بسیار موثر هستند. بنابراین، میراث فرهنگی با ارزش بسیاری برای همه ما به جایگاه جنگل‌های استوایی و بارانی نیز ارتباط دارد.
