نواحی فصل مشترک قارها و اقیانوسها،به طور کلی مراکز اصلی تراکم جمعیت را بر گرفته اند و در عوض قسمتهای داخلی عموماً جمعیتی پراکنده دارند. سه چهارم جمعیت جهان در نواری بفاصله 1000 کیلومتری ازاقیانوسها و دو سوم جمعیت جهان در محدوده به عرض 500 کیلومتر یا کمتر پیرامون اقیانوسها و دریاها زندگی می کنند. و می توان ادعا کرد که مناطق ساحلی، جوامع انسانی را به طرف خود جذب کرده است وبر عکس نواحی مراکز قاره ای عاملی برای تفرق جمعیت بوه است. در اینجا باید اشاره کرد که عواملی نظیر آب هوای معتدل سواحل وامکانات بازرگانی بصورتی عمده در این تمرکز انسانی دخالت داشته اند .موقعیت جغرافیایی ،شکل و اندازه قارها،مخصوصاًدر عرصهای جغرافیایی نقش حساسی در پراکندگی چمعیت ایفا می نمایند .گستردگی عظیم خشکیها در عرضهای بالای نیمکره شمالی وعدم تاثیر اقلیم دریایی در این مناطق یکی از عوامل موثر در پراکندگی جمعیت در این نواحی می باشد .وسعت قاره ها در عرضهای بلند نیمکره جنوبی همین مسأله را در آن سوی کره زمین پدید آورده است
