تهران، شهری که نفسش با نبض روز و شب گره خورده است، همچون رودخانه‌ای بی‌وقفه در جریان است. خیابان‌هایش صبح‌ها با شتاب قدم‌های آدم‌ها بیدار می‌شوند و شب‌ها با چراغ‌هایی که تا دوردست می‌درخشند، خواب را از چشمانش می‌ربایند.
در تهران، هر محله داستانی برای گفتن دارد؛ از کوچه‌های قدیمی که هنوز بوی خاک باران‌خورده را در خود نگه داشته‌اند تا برج‌هایی که سرشان را به آسمان رسانده‌اند. گاهی کافی است لحظه‌ای در کنار درختان کهنسال خیابان ولیعصر قدم بزنی تا بفهمی این شهر چگونه خاطره‌ها را در سایه برگ‌هایش پنهان کرده است.
تهران شهری است که در آن صدای زندگی با رنگ‌های هزاران لبخند و دغدغه درهم تنیده است. شهری که صبح‌هایش طعم امید می‌دهد و شب‌هایش آغوشی از چراغ‌هاست برای کسانی که دیر به خانه می‌رسند.
با همه شلوغی‌ها و بی‌تابی‌ها، تهران روحی دارد که به آدم‌ها یاد می‌دهد چگونه در میان ازدحام هم می‌توان زیبایی را پیدا کرد؛ در غروب نارنجی پشت کوه‌های البرز، در بوی نان تازه نانوایی‌های قدیمی، یا در نسیمی که عصرها از سمت پارک‌ها می‌وزد.
تهران قصه‌ای ناتمام است؛ قصه‌ای که هر روز نوشته می‌شود و هر شب در دل روشنش ادامه پیدا می‌کند.
