از زمان به دنیا آمدنم، کوهم. درختِ باور، قدرت و استعدادم در روح و روانم ریشه زده. هیچ‌ تبر مشکلاتی نتوانسته است درختم را تیغ بزند و هیچ آفتِ اندوهی نتوانسته حتی یک برگش را زرد کند. آنچنان درختم استوار‌ست که هر تبر و ارّه‌ای به شاخه‌‌ی درختم نزدیک شده خودش شکسته. هرگاه ناکامی‌های روزگار برای سوختن درختم دست به یکی کرده‌اند، خودشان سوخته‌اند. دردها درختم را تنومندتر و سرخوش‌تر می‌کنند. درختم گاهی هرس می‌شود ولی هربار پربارتر می‌شود. شعله‌های چهارشنبه‌ سوری شاخه و برگ درختم را می‌رقصانند و درختم