یک انشا درباره مکالمه خدا و انسان میخوام خیلی فلسفی یا لوس نباشه خودم هرچقدر فکر میکنم چیزی خوبی در نمیاد

انشا: مکالمه انسان با خدا گاهی دلِ آدم پر از حرف می‌شود؛ حرف‌هایی که نمی‌شود به هیچ‌کس گفت، چون یا نمی‌فهمند یا قضاوت می‌کنند. آن‌جا تنها کسی که می‌ماند، خداست. مکالمه با خدا مثل صحبت با یک دوست صمیمی است؛ دوستی که هیچ‌وقت خسته نمی‌شود و همیشه گوش می‌دهد. وقتی با خدا حرف می‌زنیم، لازم نیست جمله‌ها قشنگ باشند یا حتی با صدا گفته شوند. گاهی یک آه، یک نگاه به آسمان یا حتی یک فکر در دل، همان حرف ما با خداست. خدا نیازی به کلمات ندارد، او عمق قلب ما را می‌بیند. این مکالمه گاهی در شادی است؛ وقتی شکر می‌کنیم برای چیزهایی که داریم. گاهی هم در غم است؛ وقتی گریه می‌کنیم و از او آرامش می‌خواهیم. حتی سکوت‌های ما هم می‌تواند گفت‌وگو با خدا باشد. مهم این است که بدانیم او همیشه حاضر است، حتی وقتی ما فراموشش می‌کنیم. گفت‌وگو با خدا یادمان می‌آورد تنها نیستیم، و همین احساس، به دل آدم آرامش می‌دهد و راه را روشن می‌ کند.

موضوع:مکالمه انسان با خدا... گاهی عاشقانه ای بی جواب در وجود سرد و بی صدای آدمی چون شعله ای روشن می شود ،قلب به جان و دل به وجود خیره می شود صدایی بیصدا در رگ به رگ آدمی ایجاد میشود حسی بینهایت گویی یک نفر انسان را دعوت میکند ،دعوت به دوستی به دوست داشته شدن و زیباشدن. مکالمه انسان باخدا گاهی مثل برخورد دریا با ساحل دیدنی است اما صدایی ندارد و گاهی هم همچون برخورد صدای عمیق باران بر تن دلداده ی رزهاست که آرام آرام صدایی به زیبایی آهنگی عمیق دارد... یک انسان همچون نیازمندی معشوق به توجه به مکالمه با خدای خویش نیازمند است نیازی که مثل یک پناه یک خانه و آنقدر گرم که تمام آدمی را کفایت میکند . آری ماییم که گمشده در خلوت خویشیم ،کاش بشود روزی که به جز از خدا به هیچ نیندیشیم.🤍 پایان. افشین رستمی🍂