سلام قافیه های شعر حکایت که عمر گرانمایه

شعر "حکایت که عمر گرانمایه" از اشعار سعدی است و دارای قافیه‌های خاصی است. قافیه به معنای هم‌صدایی در آخر کلمات در مصراع‌های شعر است. برای فهم بهتر قافیه، باید توجه داشته باشیم که در هر بیتی از شعر، واژه‌هایی که در پایان هر مصراع قرار دارند، باید با هم هم‌قافیه باشند. برای پیدا کردن قافیه‌های این شعر، به پایان هر مصراع دقت می‌کنیم. برای مثال، اگر مصراع اول به "عمر" ختم شود، مصراعی که قافیه آن است هم باید به صدای مشابهی ختم شود، مثلاً "نر" یا "سر". این هم‌صدایی باعث هماهنگی و زیبایی شعر می‌شود. بنابراین، شما می‌توانید با بررسی متن شعر، قافیه‌های آن را شناسایی کنید و نکات خاصی که در هر قافیه وجود دارد را یاد بگیرید. همچنین می‌توانید تمرین کنید تا خودتان شعرهایی با قافیه‌های مختلف بسازید و مهارت خود را در این زمینه بهبود ببخشید.

بیت اول. خمیر وامیر بیت دوم. شد و شتا بیت سوم. بساز و تا