انشا در باره روسری معرکه میدم

روسری، نمادی از زندگی و همراهی روسری، تابوت نگرانی‌ها و هراس‌ها است. آن به ما اجازه می‌دهد تا در برابر چالش‌ها و مشکلات زندگی، مقابله کنیم و از امید و اعتماد به نفس جلوه‌ای می‌کند. روسری ساده و کوچک، اندازه‌ی وجود ما را معین می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که حتی با تمام تنگناها و رنج‌ها، ما قوی هستیم و قادر به پشت سر گذاشتن مشکلاتی که روز به روز ما را محاصره می‌کنند هستیم. روسری نه تنها یک پوشاک است که بر سر می‌پوشیم بلکه نمادی از حمله شخصی است. آن می‌تواند نمادی از فرهنگ و شخصیت ما باشد. هر کسی روسری‌ای خاص و متفاوت دارد که باعث می‌شود از همه متفاوت باشیم. ممکن است این رو‍سری رنگارنگ و درخشان باشد، نمادی از شادی، امید و خوشبختی است. یا شاید آن روسری‌ای ساده‌تر و خاکستری باشد که نمادی از تلاش و سخت‌کوشی ماست. روسری، نیز نمادی از رابطه انسانی است. یک دوست یا عضو خانواده ممکن است یک روسری به ما هدیه کند و به این تقدیر می‌رسیم که همدردانه در کنارمان هستند و همواره پشتیبان ما هستند. گاهی اوقات یک شخص روسری خود را به شخصی دیگر داده و از او خواستار انرژی و امید است. این روابط و اتصالات قوتی ایجاد می‌کنند و احساس متقابل اعتماد و حمایت را تقویت می‌کنند. روسری، نمادی از عفونت و حفظ سلامتی است. زمانی که جامعه ما با بیماری‌های ویروسی روبرو شده است، این پارچه تبدیل به نمادی از احتیاط شده است. همواره با هم پوشیدن آن، ما را به یاد می‌آورد که به سلامت خود و دیگرانی که در ارتباط با آنها قرار می‌گیریم اهمیت بدهیم. در کل، روسری نه تنها یک پارچه ساده است، بلکه نمادی از زندگی است. آن به ما امیدی می‌دهد و به یادمان می‌آورد که ما قوی هستیم و قادر به مقابله با چالش‌ها و مشکلات هستیم. همچنین، آن نمادی از روابط انسانی و حمایت متقابل است. به همین دلیل است که روز به روز روسری در جامعه‌ی ما قدردانی بیشتری می‌یابد.

حجاب یعنی پوشش؛ خداوند در قرآن کریم از مردان و زنان خواسته است که پوشش داشته باشند و حیا پیشه کنند. پوشش برای زنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. کسانی که حجابشان را رعایت می کنند، نمی گذارند جامعه با بی حجابی و بد حجابی به بیراهه برود. شخصیت هر انسان را لباسی که بر تن دارد، نمایان می کند. چه بسا انسان لباسی بپوشد که تنگ و مجذوب باشد و قسمت هایی از بدنش را نمایان و شخصیت او را تخریب کند. شهیدان چفیه بستند تا بسیجی وار بجنگند. من چادر می پوشم تا زهرایی زندگی کنم! آن ها چفیه را خیس می کردند تا نفس هایشان”آلوده شیمیایی” نشود من چادر می پوشم تا از”نفس های آلوده”دور بمانم! حجاب زینتی برای مردان و زنان می باشد تا ارزش های انسانی آن ها حفظ و حضور عفت و حیا در وجودشان پررنگ تر شود. حجاب پیوند محکمی با ” حیا ” دارد؛ هرچه حیا بیشتر باشد حجاب محکم و استوار است و عکس. هرچه حیا کم تر باشد حجاب نیز کم تر و کم تر خواهد شد تا بر روح و شخصیت انسان نیز تاثیر خود را نمایان کند. حجاب، احترام به حرمت های الهی ست و چادر – حجاب برتر – پله ی بلندی است به یکتا معشوق عالم، به خدای مهربان. حجاب ظاهری، ریشه در عفاف درونی دارد. کسی که بخواهد پاک باشد، ظاهر و باطنش را باید یکی کند. آنان که بی قید و لاابالی اند، ولی می گویند:« دلت پاک باشد ! » نمی دانند که پاکی دل، در پاکی رفتار و متانت و وقار، نمایان می شود و از دل پاک، جز نگاه پاک برنمی آید. از کوزه همان برون تراود که در اوست. نمی توان پذیرفت که از کسی عفونت گناه به مشام برسد، ولی مدّعی باشد که دلش پاک است.