عهدنامه گلستان در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۸۱۳ (حدود ۱۷۹۲ خورشیدی) پس از جنگهای ایران و روسیه در دوره قاجار به امضاء رسید. این عهدنامه نتیجه ناکامیهای ایران در جنگ با امپراتوری روسیه بود که به موجب آن، مساحت زیادی از خاک ایران به روسها واگذار شد. مناطق قفقاز، از جمله گرجستان و بخشهایی از آذربایجان، تحت کنترل روسیه قرار گرفت.
وفات یا پایان عهدنامه گلستان به معنای لغو یا پایان اثرات آن نیست، بلکه به عدم توانایی ایران در بازپسگیری این مناطق و همچنین تاثیرات گستردهای که این عهدنامه بر سیاستهای داخلی و خارجی ایران داشت، اشاره دارد. این معاهده موجب شد تا ایران به شدت تحت فشارهای سیاسی و اقتصادی قرار گیرد و زمینهای برای مذاکرات و توافقات بعدی با روسیه و دیگر کشورها باشد.
این عهدنامه تاکیدی بر ضعف نظام قدرت قاجار و چالشهای موجود برای کشور در آن زمان بود و تا چند سال بعد با عهدنامه ترکمانچای (۱۸۲۸ میلادی) پی گرفته شد.
بنابراین، اگر به راحتی بخواهیم بگوییم، "وفات عهدنامه گلستان" به معنای انقضای اثرات منفی این معاهده و تغییرات در سیاستهای بینالمللی ایران به حساب میآید که اهمیت ویژهای در تاریخ معاصر ایران دارد.