مضارع در زبان عربی به زمان‌های حال و آینده اشاره دارد و به فعل‌هایی اطلاق می‌شود که در زمان حال یا آینده اتفاق می‌افتند. این افعال به دو صورت ممکن است صرف شوند:
1. **مضارع مرفوع**: مثلاً 'يكتب' (او می‌نویسد).
2. **مضارع منصوب**: مثلاً 'أن يكتب' (که او بنویسد).
مضارع می‌تواند به نوعی از جملات آینده یا حال اشاره کند و در بیان وضعیت‌هایی که در حال حاضر یا در آینده ممکن است رخ دهند، استفاده می‌شود.
**برخی از ویژگی‌های مضارع**:
- معمولاً با حرف 'ي' یا 'ت' شروع می‌شود (مثلاً 'يذهب'، 'تكتب').
- با حروف و ضمایر مختلف صرف می‌شود تا به فاعل اشاره کند.
