اگرمن معلم ادبیات بودم ...
الان اگه یه ذره توجه داشته باشید می بینید اکثرمعلم های ادبیات با عشق درس نمی دن.فقط سرموقع سرکلاس می یان،حاضروغایب می کنن،درس و رو خونی می کنن،امتحان می گیرن وتکلیف جلسه ی بعد ومی گن. می خوام بدونم که اگه قراره این درسم که بافرهنگ ما ایرانیان ارتباط داره ویه جورایی درس زندگیه مثل بقیه ی درس هاباشه معلمشم مثل بقیه ی معلما پس دیگه ادبیات چه شیرینی و لذتی داره.به عقیده ی من این درس وباید با عشق به دانش آموزانتقال داد تا بچه ها بیشتر دنبال شعروشاعروفرهنگ وسنت ایران برن. اگه معلم این درس دوست داشتنی بودم ،ازهمون دوران راهنمایی سعی می کردم کتاب شاعرهای بزرگ رو به کلاس بیارم.شاعرهای بزرگی مثل حضرت مولوی وحضرت فردوسی که فرهنگ مارو وقتی مورد تجاوزمغولها وعربها بود نجات داد وبا نوشتن شاهنامه فرهنگ ایرانی مارو زنده کرد.ویا شعرهای حضرت سعدی که آنقدرشعرهای خوب وبا مفهومی هستند که حتی غربی هاروهم به خودش جذب کرده،به طوری که سردرسازمان ملل یک بیت از شعرهای زیبای سعدی رو به چندین زبون مختلف نوشتن ،بنی آدم اعضای یکدیگرندکه درآفرینش زیک گوهرند چوعضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها رانماند قرار یاشعرهای حضرت حافظ که گوته شاعر معروف آلمانی بیشتر شعرهاش الهام گرفته از شعرهای حافظه.وشاعرهای معاصری مثل:مشیری ،شاملو،سپهری. اینایی که گفتم همه شون نشون دهنده ی علاقه ی غربی ها به شعرا و فرهنگمون هستش.به نظرمن ما ایرانی ها خودمون زیاد به فرهنگ و شاعرامون اهمیت نمیدیم .حالا اگه ازیه جوون ایرانی بپرسی سهراب سپهری روچقدر می شناسی ،مات ومبهوت نگاهت میکنه ومیگه: نه! اصلا این کیه؟ولی حالا ازش بپرس مایکل جکسون روچقدر می شناسی ؟اینقدرازش برات میگه که سرت درد میگیره.واینا بازم نشون دهنده ی اینه که رسانه های بیگانه تونستن فرهنگ خودشونو توایران بیارن ولی معلومه که معلم های ادبیات مانتونستن وظیفه شون رودرست انجام بدن. وحالا اگه من معلم ادبیات بودم به بچه های کلاسم می گفتم،برن درباره ی شاعرهایی که خیلی معروف نیستن تحقیق کنن ودر مورد تحقیقاتشون با دوستانشون بحث کنن. حالابریم سراغ داستان ها ،الان بیشتر کتابها برگرفته از فرهنگ غربیه ودر ضمن خیلیم سطحی هستن.اگه معلم ادبیات بودم ،کتابهای نویسندهای مشهورمثل:صادق چوبک،صادق هدایت،جلال آل احمدوجمال زاده روبه بچه ها معرفی می کردم،وپیشنهاد می کردم به جای این داستانها که اکثرا شبیه هم هستن ومفهوم خاصی ندارن بیان داستانهای شاهنامه روبخونن .الان بچه های ما جکی جان رو می شناسن ولی زیاد درموردرستم واسفندیار چیزی نمی دونن.کتابهای خوبی مثل:خسروشیرین ،لیلی ومجنون که فوق العاده خوبن روبه بچه ها معرفی می کردم ویاداستان ویس ورامین که فکرنکنم همه بشناسنش. درهرحال فرهنگ ما داره بیشتربه فرهنگ غرب گرایش پیدا میکنه. و اگه من معلم ادبیات بودم به بچه ها می گفتم :فرهنگ مایه فرهنگ چندهزار ساله است وغنی وبی نیازه.
