دانشمندی آمریکایی (۱۸۸۰م) بود. وی در نوزده ماهگی در اثر بیماری، شنوایی و بینایی خود را از دست داد و در هفتسالگی تحصیل را آغاز کرد. در ده سالگی با الفبای ویژۀ کودکان نابینا آشنا شد و چندی بعد توانست سخن گفتن را بیاموزد. از آن زمان که نامش بر سر زبانها افتاده بود، کوششهای اجتماعی خود را آغاز کرد. وی پس از پایان تحصیلات دانشگاه، دست به یک رشته سخنرانی، گفتارنویسی و پخش کتاب زد و از درآمد آنها آموزشگاههای فراوان در آمریکا و دیگر کشورها برای نابینایان تأسیس کرد. بهترین نوشتۀ وی «داستان زندگی من» نام دارد که شهرت جهانی یافت.