کوانتیدی بودن، به معناي این است که برخی از ویژگیها و مقادیر در سیستمهای کوانتومی فقط میتوانند مقادیر خاص و گسستهای را بپذیرند. در سیستمهای اتمی، این مفهوم به وضوح در مدل بور (Bohr Model) اتم دیده میشود.
مدل بور، در ابتدا برای توضیح انرژی سطوح الکترونها در اتم هیدروژن ارایه شد. بر اساس این مدل، الکترونها در سطوح انرژی خاص (یا مدارهای خاص) حرکت میکنند و اجازه ندارند که در مقدار انرژی بین این سطوح قرار بگیرند. این سطوح انرژی به صورت کوانتیده (گسسته) هستند، به این معنا که الکترون نمیتواند هر مقدار انرژی دلخواهی داشته باشد، بلکه تنها میتواند در سطوح مشخصی که از پیش تعیین شدهاند، قرار گیرد.
برای مثال، وقتی الکترون از یک سطح انرژی بالاتر به سطح انرژی پایینتر منتقل میشود، انرژی را به شکل یک فوتون (نور) منتشر میکند. این فوتون باید انرژی دقیقی داشته باشد که برابر با اختلاف انرژی بین دو سطح باشد. این ویژگی کوانتیده بودن یعنی اینکه الکترونها فقط میتوانند در مقادیر خاصی از انرژی وجود داشته باشند، یکی از مهمترین اصول در فیزیک کوانتوم است.
به طور خلاصه، کوانتیدی بودن به معنای وجود مقادیر خاص و گسسته برای ویژگیهای مختلف مانند انرژی در سیستمهای کوانتومی است و در مدل بور به وضوح مشهود است.
