سلام بچه ها خوبید🌕 خانوممون گفت که یه دلنوشته از زبان مادران میناب بنویسید. حالا نمیخواد شما تو دفتر بنویسی فقط تایپ بکنید برام بفرستید وقت ندارم تاج میدم اگه بفرستین

پسرم… ستاره‌یِ آسمانِ من امشب که آسمونِ میناب آرومه، منم آروم‌تر از همیشه می‌شم… نه از آنِ آرامش، از همان نوعی که با دلِ شکسته میاد. پسرم، تو که رفتی، انگار یک‌دفعه دنیا سبک شد، اما جای خالیت سنگین‌تر از همه‌چیز شد. من به ستاره‌ها نگاه می‌کنم؛ به همان نورهای دور، که هر کدامشان برای من یک یادگاره. گاهی فکر می‌کنم تو پشتِ همین نورها نشسته‌ای و داری به مادرت نگاه می‌کنی. آره… من دارم با تو حرف می‌زنم. با تویی که دیگر صدایت به گوشِ زمین نمی‌رسه، ولی توی دلِ من هنوز زنده‌ای. می‌دونم شهادت داغِ بزرگیه، اما در سینه‌ی من همزمان دو احساس هست: اندوه… و یک غرورِ آرام. چون تو رفتی، اما برای من، تو از بین نرفتی. تو تبدیل شدی به دعا، به امید، به همان ذکری که هر شب از زبانم می‌گذره. پسرم… من هنوز هم بوی دریا و نخل‌ها رو می‌شناسم. هنوز هم یادم میاد چه‌طور روزها رو با هم می‌گذروندیم. گاهی حتی وقتی صدای موج میاد، انگار دستت را می‌گیرم و می‌گم: «زود برگرد…» اما حالا من بلد شدم با آسمون حرف بزنم. می‌گم: «خدا نگهدارت…» و یقین دارم که تو، جایی بالاتر از این تاریکی‌ها، روشن‌تر از همیشه‌ای. آسمونِ میناب پر از ستاره است… ولی ستاره‌ی من، تویی. معرکه یادت نره🐣

--- **«کلاسِ خالی، مشقِ ناتمام»** در میانِ گرمایِ مهربانِ میناب، حالا سکوتی سنگین بر دیوارهایِ مدرسه نشسته است. اینجا، جایی که باید بویِ دفترهایِ نو و صدایِ هیاهویِ کودکانه می‌پیچید، حالا بویِ حسرت می‌دهد. آن‌ها که رفتند، هنوز مشق‌هایشان نیمه‌کاره مانده؛ هنوز خیلی از رویاهایشان در کیف‌های مدرسه‌شان جا مانده است. آن میزها، آن صندلی‌هایِ خالی، حالا بلندترین فریادهایِ تاریخِ این شهر هستند. برایِ کودکی که قرار بود قد بکشد، مثلِ نخل‌های بلندِ میناب ریشه بدواند و زیرِ این آسمانِ آبی، فردا را بسازد، اما تندبادی زودرس، شکوفه‌اش را چید. میناب، سوگوارِ دستانی است که دیگر قرار نیست قلم به دست بگیرند و خنده‌هایی که در گلو خشک شدند. کاش آسمان می‌دانست که در هر صندلیِ خالی، یک دنیا آرزو خاک شده است. خوابتان آرام، ای پرنده‌هایِ کوچکِ مهاجر؛ کلاسِ درسِ شما، حالا در وسعتِ آسمان است. --- تاج بده