«وقتی نسیمِ بهار از کویِ دلدار میوزد، انگار جهان دوباره متولد میشود. این فقط تغییر فصل نیست؛ دعوتی است برای بیداری. شاعر به ما یادآوری میکند که اگر نسیمی از عطرِ خوشِ حضورِ یار به مشامت رسید، فرصت را غنیمت بشمار و با مدد گرفتن از این لطفِ بیدریغ، چراغِ امیدت را در سینه روشن کن. بهار، فصلِ افروختنِ دوبارهی همان چراغهایی است که شاید در سرمایِ زمستانِ روزگار، به خاموشی گراییده بودند.»