معرکه بده
1.در این بیت، واژهٔ «کنی» ردیف است و بخش قافیه
پیش از آن قرار می‌گیرد؛ یعنی «دل» و «حاصل» قافیه‌اند، چون پایان مشترک آوایی‌شان «ـل» است.
2.گذشته است → بن ماضی: بود
می‌آموزیم → بن مضارع: آموز ✅
3.بزرگی» و «بزرگان» از یک واژه و ریشه ساخته شده‌اند و همچنین واژهٔ بزرگ چند بار تکرار شده است.
پس پاسخ: آرایهٔ تکرار ✅
4.در این بیت، «پرستار» در گذشته به معنای «نگهدارنده و مراقب» به کار رفته است؛ یعنی کسی که از همه موجودات نگهداری می‌کند.
اما امروزه «پرستار» بیشتر به معنای فردی است که از بیماران مراقبت و درمان می‌کند. 🌱
پس: گذشته: نگهدارنده و مراقب
امروز: مراقب و پرستارِ بیماران ✅
5.این بیت به دو رویداد اشاره می‌کند:
🌹 «گلستان کند آتشی بر خلیل» → اشاره به داستان حضرت ابراهیم (ع) دارد که نمرود او را در آتش انداخت، اما به فرمان خدا آتش بر او گلستان شد.
💧 «گروهی بر آتش برد ز آب نی» → اشاره به حضرت موسی (ع) و ماجرای عبور بنی‌اسرائیل از رود نیل دارد.
پس پاسخ کوتاه: داستان حضرت ابراهیم و داستان حضرت موسی و عبور از نیل. ✅
6.
۱. «یکی را به سر برنهد تاج بخت، یکی را به خاک اندر آرد ز تخت.»
یعنی: بخت و روزگار، یکی را خوشبخت و سربلند می‌کند و دیگری را از مقام و تخت پایین می‌آورد.
۲. «بشر ماورای جلالش نیافت، به سر منتهای جمالش نیافت.»
یعنی: انسان نمی‌تواند به عظمت و شکوه خدا پی ببرد و به نهایت زیبایی و کمال او دست یابد.
۳. «جهان متفق بر الهیتش، فرومانده از کنه ماهیتش.»
یعنی: همهٔ مردم جهان به خدایی او باور دارند، اما از شناخت حقیقت و ذات او عاجزند. 🌱
