میشه اونجا ک ۲ هستش رو توضیح بدین برام

حکومت عثمانی که در فکر گسترش(پهناور کردن)قلمرو خودش بود با حمله های پشت سرهم(پیاپی)به سرزمین های همسایه(همجوار) بر قلمرو خودش اضافه میکرد(سرزمینشو گسترش میداد) حالا سلطانِ حکومت عثمانی خودش را خلیفه ( جانشین و رهبر و اینطور چیزا) مسلمانان میدونست و چشمش به ایران هم بود(یعنی میخواست ایران رو هم تصرف کنه) (این عثمانی دشمن اول صفویه بود) و حالا ازبک ها که دشمن بعدی صفویه بودن در شمال شرق قسمت ایران یعنی در ماوراالنهر(بین دو رود ...) قدرتمند شده بودن و به مرزهای ایران حمله میکردن

حکومت عثمانی سنی بودند برخلاف ایرانیان شیعه وقتی صفوی به قدرت رسید پادشاه عثمانی که خود را سرور تمام مسلمانان می دانست نا راضی بود از این همه پیشرفت ایران و همواره به سرزمین های ایران حمله می‌کرد همچنان که حکومت ازبک ها هم در شرق ایران به قدرت رسیدن و به فکر حمله به ایران بودند.