هر وقت می نشینم و به زبان فارسی می اندیشم ، به یاد فردوسی می افتم و با خود می گویم که این مرد چقدر بزرگ بود و چه خدمت عظیمی به کشور ایران کرد.
او زبان فارسی و همه مردم این سرزمین را زیر چتر (حمایت) خود آورد و مانند مادری مهربان بود.
زبان فارسی در گوشه و کنار ایران و جهان همراهان و همنشینان فراوان دارد و همواره با همه گویش ها و لهجه های ایرانی در دادوستد است و رفتاری دوستانه دارد. زبان فارسی و دیگر زبان های فارسی نیز کلماتی را به هم وام می دهند و کلماتی را نیز از هم می گیرند. این دادوستد های زبانی باعث توانمند شدن هر دو زبان می گردد و بقای هر دو زبان را تضمین می کند. به جز فردوسی ، بزرگان دیگری نیز به زبان و فرهنگ کشور ایران یاری رسانده اند ، بزرگانی چون بوعلی ، فارابی ، سعدی ، مولوی ، حافظ ، جامی ، ملاصدرا و ... در زمان ما نیز بزرگانی چون شهریار ، مطهری ، حسابی و ... پرچم دار این افتخار آفرینی بوده اند. این بزرگان و بسیاری دیگر که در شمار نمی آیند ، فرزندان این آب و خاک بوده اند و در دامن فرهنگ ایرانی ، اسلامی و زبان فارسی پرورش یافته اند.
