این جلسه تکلیف اختیاری براتون میفرستم. در نتیجه نیازی به حضور و غیاب نداریم. اگر تکلیف رو انجام بدید و درست هم انجام بدید، حداقل نمره‌ی نگارشتان ۲۰ خواهد بود. یکی از شخصیت‌های معروف و مورد علاقه‌ی خود را در ذهن تجسم کنید و در مورد آن انشاء آزاد بنویسید. انشاء شما نباید به نحوی نوشته شود که به سرعت بتوانیم شخص مورد نظر را پیدا کنیم.

من و پروین اعتصامی --- ## انشا دربارهٔ پروین اعتصامی پروین اعتصامی، آن **ستاره‌ی روشنِ آسمانِ ادب**، نه فقط شاعری بزرگ، بلکه **آینه‌ای از پاکی، اندیشه و انسانیت** بود. او در زمانه‌ای زیست که سخن راست، چون **گوهری در دل سنگ** کمیاب بود؛ اما پروین با قلمی چون **شمشیرِ حقیقت**، پرده از چهره‌ی نادانی و نابرابری برداشت و شعر را به **چراغی در تاریکیِ جامعه** بدل ساخت. پروین، **بانوی سخن و فرزندِ فصاحت**، با واژه‌ها چنان رفتار می‌کرد که گویی **دانه‌های مروارید را بر رشته‌ی معنا می‌نشاند**. شعرهایش نه فقط آهنگ داشت، بلکه **آبِ زلالِ اندیشه** بود که تشنگان معرفت را سیراب می‌کرد. او با زبانی ساده اما ژرف، از **عدالت و دانایی و مهر** سخن گفت؛ از **ظلمتِ جهل** و از **روشناییِ علم**. در کلام او، **دل و زبان** به هم می‌رسیدند و **فکر و احساس** دست در دست هم می‌دادند. اگر سعدی را **باغبانِ گلستانِ ادب** بدانیم و حافظ را **بلبلِ شوریده‌ی شیراز**، پروین را باید **شکوفه‌ی پاکِ باغِ شعر فارسی** نامید؛ شکوفه‌ای که عطرش از **اخلاق، انسان‌دوستی و بیداری** سرشار بود. او در قصاید و قطعاتش، چنان از **مستیِ معرفت** سخن می‌گفت که خواننده، بی‌آنکه جامی در دست داشته باشد، سرمست می‌شد. در شعر او، **آب و آتش، شب و روز، جهل و علم، فقر و عدالت** در برابر هم می‌ایستادند تا حقیقت، روشن‌تر از همیشه بدرخشد. زبان پروین، همچون **جویباری روان**، صاف و صمیمی بود؛ اما در همین سادگی، عمقی نهفته بود که هر خواننده‌ای را به اندیشه فرو می‌برد. او با **تشبیه‌های زیبا** و **تمثیل‌های دلنشین**، سخن را از زمین به آسمان می‌برد و از آسمان به دل انسان بازمی‌گرداند. در شعرهایش، گاه **سکوت از فریاد رساتر** بود و گاه **یک بیت، هزار کتاب معنا** داشت. این همان هنر بزرگ پروین است: **کم گفتن و بسیار گفتن**. پروین اعتصامی، نه تنها شاعرِ شعر، بلکه شاعرِ **شعور** بود. او در سروده‌هایش نشان داد که زن می‌تواند **خورشیدِ صحنه‌ی ادب** باشد؛ خورشیدی که نه با ادعا، بلکه با **درخششِ حقیقت** شناخته می‌شود. زندگی کوتاه او، چون **شمعی روشن در باد**، زود گذشت؛ اما نور اندیشه‌اش هنوز بر صفحات ادبیات می‌تابد و دل‌های بیدار را گرم می‌کند. امروز نیز اگر به شعرهای پروین نگاه کنیم، احساس می‌کنیم که او هنوز با ما سخن می‌گوید؛ با زبانی نرم، با دلی بزرگ، با نگاهی تیزبین. او به ما می‌آموزد که **ادب، تنها آرایشِ سخن نیست، بلکه آراستگیِ جان است**. و چه زیباست این حقیقت که پروین، با واژه‌هایش، **پل میان دل و اندیشه** ساخت. ---