دندریتها به طور کلی قسمتهای خروجی نورونها هستند که سیگنالها را از سایر نورونها دریافت میکنند. در مورد نورونهای رابط و حرکتی، دندریتها معمولاً میلین دار نیستند.
میلین یک پوشش چربی است که بر روی آکسونها قرار میگیرد و وظیفه سرعت بخشیدن به انتقال سیگنالهای عصبی را دارد. در واقع، میلین بر روی آکسونهای نورونها شکل میگیرد و موجب میشود که انتقال پتانسیلهای عمل به صورت "پرش" (saltatory conduction) انجام شود، که این امر باعث افزایش سرعت انتقال سیگنال میشود.
در مقابل، دندریتها معمولاً فاقد پوشش میلین هستند و این به این معنی است که انتقال سیگنال از دندریتها به نورونها بیشتر به صورت شیمیایی از طریق انتقال مواد شیمیایی (نقل و انتقال سیناپسی) انجام میشود. بنابراین، میتوان گفت که دندریتهای نورونهای رابط و حرکتی میلین دار نیستند.
اگرچه استثنائاتی در برخی از بافتها وجود دارد که ممکن است دندریتها به میزان کم میلین برای برخی اهداف خاص داشته باشند، اما این موارد نادر و غیرمعمول هستند. به طور کلی، جواب این است که دندریتهای نورونهای حرکتی و رابط معمولاً میلین دار نیستند.