سلام ممنون میشم اگه یه انشا هم درباره باران(متن عادی و متن ادبی) بگید داخل گوگل نباشه فقط 100درصد تاج میدم

گاهی وقت‌ها ما آدم‌ها برای بیان حرف‌هایمان از دو جور زبان استفاده می‌کنیم؛ یکی زبان معمولی و ساده‌ای که هر روز با خانواده و دوستان به کار می‌بریم، و دیگری زبان زیباتری که بیشتر در داستان‌ها، شعرها و نوشته‌های هنری دیده می‌شود. این دو زبان، یعنی متن عادی و متن ادبی، هرکدام حال‌و‌هوای مخصوص خودشان را دارند. متن عادی مثل حرف زدن معمولی ماست. وقتی به دوستم می‌گویم «امروز خیلی خسته‌ام» یا «می‌خوام برم کتاب بخونم»، دارم از زبان عادی استفاده می‌کنم. هدف متن عادی این است که سریع و راحت، یک موضوع را توضیح دهد. در متن عادی معمولاً خبری از تشبیه‌های عجیب یا جمله‌های خیلی شاعرانه نیست؛ فقط می‌خواهیم منظورمان را دقیق و روشن بیان کنیم. اما متن ادبی دنیای دیگری دارد. در متن ادبی، نویسنده سعی می‌کند احساسات و خیالاتش را با کلمات زیبا نشان بدهد. مثلاً به جای اینکه بگوید «هوا سرد است»، می‌گوید «باد سرد مثل تیغ از لابه‌لای شاخه‌ها می‌گذرد». متن ادبی سعی می‌کند تصویر بسازد؛ طوری که خواننده بتواند حس کند، ببیند و حتی بوی آن صحنه را تصور کند. به همین دلیل‌، متن ادبی معمولاً شاعرانه‌تر، احساسی‌تر و خیال‌انگیزتر است. با اینکه متن عادی و متن ادبی با هم فرق دارند، هر دو لازم‌اند. متن عادی برای زندگی روزمره به درد می‌خورد و کار ما را راحت می‌کند. متن ادبی هم باعث می‌شود ذهنمان پرواز کند، احساساتمان شکوفه بزند و دنیا را از زاویه‌ای زیباتر ببینیم. شاید بتوان گفت متن عادی ما را می‌فهماند، اما متن ادبی ما را می‌جنباند و در دل ما اثر می‌گذارد. در نهایت، فهمیدن این دو نوع متن باعث می‌شود راحت‌تر تشخیص بدهیم هر نوشته برای چه کاری ساخته شده و چگونه می‌تواند روی ما تأثیر بگذارد.

متن ادبی رو بهت میدم ولی عادی رو ندارم شرمنده

نوشتهٔ عادی دربارهٔ زندگی زندگی همیشه مطابق انتظار ما پیش نمی‌ره. روزهایی هست که همه‌چیز خوب و ساده به‌نظر می‌رسه و روزهایی هم هست که فکر می‌کنیم تحملش ممکن نیست. اما واقعیت اینه که زندگی از همین بالا و پایین‌ها ساخته شده. هر تجربه‌ای—چه خوب و چه سخت—چیزی به ما یاد می‌ده، ما رو پخته‌تر می‌کنه و کمک می‌کنه بهتر خودمون رو بشناسیم. شاید چیزهایی رو نتونیم کنترل کنیم، اما می‌تونیم انتخاب کنیم چطور باهاشون برخورد کنیم. نوشتهٔ ادبی دربارهٔ زندگی زندگی، رودخانه‌ای‌ست که بی‌وقفه می‌گذرد؛ گاهی آرام، چنان که انگار جهان در آغوشش خوابیده، و گاهی خروشان، تا ما را به یاد بیاورد که هیچ ساحلی ابدی نیست. در مسیرش، سنگ‌ها زخمش می‌زنند و آفتاب برقش می‌اندازد، اما رود ادامه می‌دهد؛ چون معنیِ بودن، ادامه دادن است— هرچند با قلبی خسته، اما با امیدی که پشت هر پیچ، نور کوچکی برای دوباره زیستن روشن می‌کن

انشا درباره باران (متن عادی) آغازین: باران یکی از پدیده‌های طبیعی زیباست که در زندگی روزمره ما نقش مهمی دارد. این نعمت الهی نه تنها به زمین حیات می‌بخشد، بلکه روح انسان‌ها را نیز شاداب می‌کند. میانی: وقتی باران می‌بارد، بوی خاک خیس و تازگی در فضا پراکنده می‌شود. درختان و گل‌ها با قطرات باران جان می‌گیرند و رنگ‌هایشان زنده‌تر می‌شود. باران به ما یادآوری می‌کند که زندگی همیشه در حال تغییر است و پس از هر طوفانی، آرامش و زیبایی دوباره بازمی‌گردد. صدای باران بر روی سقف، آرامش‌بخش است و باعث می‌شود که انسان‌ها لحظاتی را در سکوت و تفکر سپری کنند. پایانی: در نهایت، باران نه تنها به طبیعت زندگی می‌بخشد، بلکه به ما نیز فرصتی می‌دهد تا در کنار زیبایی‌های زندگی توقف کنیم و از آن لذت ببریم. باران، نماد امید و تجدید حیات است. --- انشا درباره باران (متن ادبی) آغازین: باران، این نغمه‌ی آسمانی، به زمین نغمه‌ای از زندگی می‌بخشد. قطراتش همچون مرواریدهایی درخشان بر روی برگ‌ها می‌نشینند و دنیای خاک را به رقص درمی‌آورند. میانی: وقتی باران می‌بارد، بوی دلپذیر خاک خیس، فضایی سرشار از شگفتی و آرامش را به ارمغان می‌آورد. درختان سر به آسمان می‌سایند و گل‌ها در آغوش باران می‌رقصند. صدای باران بر روی سقف، همچون یک ساز دلنواز، روح را نوازش می‌کند و انسان را به تفکر و تعمق دعوت می‌نماید. در این لحظات، زندگی به کندی می‌گذرد و ما می‌توانیم زیبایی‌های ساده را درک کنیم. پایانی: باران، پیام‌آور امید و تجدید حیات است. این پدیده‌ی شگفت‌انگیز، به ما یادآوری می‌کند که پس از هر طوفانی، آرامش و زیبایی دوباره به زندگی بازمی‌گردد. بیایید در این لحظات جادویی، از زندگی و زیبایی‌هایش لذت ببریم.