دوست و دشمن دو واژهاند که میتوانند مسیر زندگی ما را عوض کنند. انسان از وقتی چشم به دنیا باز میکند، در کنار خانواده بهدنبال دوستیهای واقعی میگردد. دوست خوب کسی است که در شادیها کنارمان میخندد و در غمها دستمان را رها نمیکند. او اشتباهات ما را میگوید، اما طوری که دل ما نشکند و بتوانیم خودمان را بهتر کنیم.
دشمن اما همیشه شمشیر در دست ندارد؛ گاهی لبخند میزند، اما در دلش برای زمین خوردن ما برنامه میچیند. دشمن ممکن است حسود باشد و نتواند پیشرفت ما را ببیند، به همین دلیل سعی میکند با حرفهای منفی و رفتارهای بد، ما را از هدفمان دور کند.
شناخت دوست و دشمن همیشه آسان نیست. بعضیها در ظاهر دوست ما هستند، اما پشت سر ما بدگویی میکنند. به همین دلیل، باید به رفتار آدمها توجه کنیم نه فقط به حرفهایشان. دوست واقعی از موفقیت ما خوشحال میشود و حتی اگر خودش سودی نبرد، باز هم برای ما دعا میکند.
دشمن، برعکس، وقتی مشکل و ناراحتی برای ما پیش میآید، در دلش خوشحال میشود. او ممکن است ما را به کارهای اشتباه تشویق کند تا در آینده ضربه بخوریم. پس بهتر است قبل از اعتماد کردن، انسانها را در موقعیتهای مختلف امتحان کنیم.
داشتن یک دوست خوب از داشتن صد آشنای سطحی باارزشتر است. دوست مهربان، صادق و رازدار مثل گنجی پنهان است که زندگی را زیباتر میکند. اگر ما خودمان هم آدم خوبی باشیم، راحتتر میتوانیم دوستان خوب پیدا کنیم. در پایان، باید یاد بگیریم که خودمان برای دیگران دوست باشیم، نه دشمن؛ چون دنیا با مهربانی و دوستی جای قشنگتری برای زندگی خواهد شد