یک انشا برای موضوع پدر لطفاً اگر کسی داره بفرسته از اینترنت نباشه. ممنون.

مقدمه: به نام خالق مهربانی انشای خود را در مورد پدر ، مهربان ترین عشق بی ریای انسان آغاز میکنم . بدنه انشا: راستش وقتی به خودم و پدرم فکر میکنم ، باید اعتراف کنم همه چیز شبیه فیلم های رمانتیک و پر سوز و گداز عاشقانه نیست ! ما همیشه با هم رفیق نیستیم . همیشه با لبخند و خوشی و گفت و گو کنار هم نیستیم . خیلی وقت ها با هم دعوا و بحث میکنیم . حتی گاهی وقت ها دوست دارم با پدرم قهر کنم . گاهی دلم میخواهد پدرم بیشتر من را درک کند و به نظرات و سلیقه ام احترام بگذارد. با این وجود در مورد یک چیز کاملا مطمئن هستم . این که در سرتاسر جهان هیچ کس به اندازه پدر و مادرم من را دوست ندارند و نخواهند داشت. همه دوستی ها و روابط انسان ها بر اساس سود و زیان متقابل است ، یعنی اگر تو به کسی بدی کنی به تو بدی میکند و اگر خوبی کنی ، خوبی خواهی دید. تنها رابطه ای که از هر نوع حسابگری دور است احساسی ست که پدر و مادر به فرزند خود دارند. آنها فرزندان خود را با همه ضعف ها ، ایراد ها ، بدی ها و کم لطفی ها از صمیم قلب دوست دارند. حتی فرزندان بیمار ، گرفتار یا پر دردسر… من این را از خیلی از بزرگتر ها شنیده ام که بچه ها حتی وقتی بزرگ شوند ، حتی وقتی مسن شوند یا خودشان صاحب زندگی و فرزند باشند باز هم برای پدر و مادر بچه حساب میشوند. و من با این که هنوز نوجوانم این موضوع را درک میکنم. نتیجه گیری: من و پدرم همیشه با هم خوب نیستیم . ما با هم اختلافاتی داریم . اما من از صمیم قلبم آگاهم که در تمام دنیا هرگز کسی برای من پدر نخواهد شد. هرگز چنین تکیه گاه و پناه امنی در جهان نخواهم یافت و هرگز هیچ کس را مثل تو ، پدر عزیزم دوست نخواهم داشت. قبلا دوستم برام فرستاده ممنون میشم تاچ بدی