«هر وقت به زبان فارسی فكر می كنم، فردوسی به یادم می آید و با خود می گویم این مرد چقدر بزرگ بود و چه خدمت عظیمی به كشور ایران كرد. زبان فارسی و نیز همة مردم این سرزمین را زیر چتر خودش درآورد و در طول تاریخ برای همه مانند مادری مهربان بود.
زبان فارسی، در گوشه و كنار ایران و جهان، همراهان و همنشین های بسیاری دارد و با همة گویش ها و لهجه های ایرانی، همواره داد و ستد و رفتاری دوستانه دارد. زبان فارسی و دیگر زبان های ایرانی كلمه هایی را به هم قرض می دهند و از توانایی های یکدیگر بهره می گیرند و این باعث می شود هر دو زبان، همیشه قوی و پابرجا باشند.
غیر از فردوسی، بزرگان دیگری نیز به زبان و فرهنگ كشور ایران یاری رساندند: بوعلی، فارابی، سعدی، مولوی، حافظ، جامی، ملاصدرا، تا زمان ما شهریار، مطهری، حسابی و … تمامی این اساتید، فرزندان این میهن عزیز هستند كه در دامن فرهنگ ایران اسلامی و زبان فارسی، پرورش یافتند».
