اینشا مربوط به یکی از این موضوعات دارید؟؟ تاج میدم

نوجوانی مثل سفری است که با یک مپِ ناقص شروع می‌شود. نقاط عطف را می‌شناسی، اما مسیر را نمی‌دانی. ساعتِ بدن می‌گوید: «حرکت کن» اما قلبِ تو می‌پرسد: «به کجا؟» در این سن، هر تصمیم کوچک مثل یک سنگِ ریز است که در آبِ زندگی می‌افتد: دایره‌هایی ایجاد می‌کند؛گاهی آرام، گاهی پر از صدا. نوجوانی، وقتی معلم می‌گوید: «دقت کن!» و تو می‌دانی که دقت کردن یعنی «دیگر اشتباه نکن» ولی نمی‌دانی که اشتباه چه طعمی دارد، تا زمانی که خودت اشتباه می‌کنی. نوجوانی، آن لحظه‌ای است که می‌گویی: «من دیگر نمی‌خواهم مثلِ دیگران باشم» و بعد از چند روز، می‌بینی که همانندِ دیگران، در تلاشِ «اینکه دیگران چه فکر می‌کنند»، فراموش کرده‌ای که تو چه فکر می‌کنی. نوجوانی، وقتی دوستت می‌گوید: «بیا برویم!» و تو می‌ایستی و می‌گویی: «نه، می‌خواهم بمانم.» و این «نه»، اولین صدایِ استقلالِ توست.