آسمان شب تنها یک تابلوی نقاشی سیاه نیست که با میخ‌های نقره‌ای ستاره‌ها تزئین شده باشد آسمان اقیانوسی بی‌کران از سکوت است که ما انسان‌ها مانند کودکی بازیگوش مدام در آن سنگ می‌اندازیم و فریاد می‌زنیم کسی آنجا هست اما شاید پاسخ این پرسش نه در آن دوردست‌های کهکشانی بلکه در آینه‌ای باشد که ما از ترس دیدن خودمان از آن رو برگردانده‌ایم ما همیشه موجودات فضایی را در هیبتی هیولاگونه یا فرشتگانی با تکنولوژی‌های خیره‌کننده تصور کرده‌ایم موجوداتی که سوار بر سفینه‌های فلزی در پی تسخیر زمین‌اند اما اگر حقیقت بسیار شاعرانه‌تر و در عین حال هولناک‌تر باشد چه اگر آن‌ها نه از جنس گوشت و پوست بلکه از جنس نور ارتعاش و آگاهی باشند تصور کنید در گوشه‌ای از این هستی لایتناهی تمدنی زندگی می‌کند که دیگر نیازی به جنگیدن برای منابع یا اثبات قدرت ندارد تمدنی که به درک وحدت رسیده است آن‌ها احتمالاً به ما این زمینی‌های کوچک همچون تماشاگرانی می‌نگرند که در یک قفس شیشه‌ای گیر افتاده‌اند موجوداتی که میلیاردها اتم هوشمند در بدن دارند اما هنوز یاد نگرفته‌اند چگونه با همسایه‌ی دیواربه‌دیوار خود مهربان باشند شاید دلیل اینکه هیچ‌گاه با ما سلام نمی‌کنند ترس آن‌ها نیست بلکه حس شفقت عمیقی است آن‌ها می‌دانند که اگر پیامی بفرستند ما آن را نه با عقل بلکه با ترس و سلاح پاسخ خواهیم داد آن‌ها نظاره‌گر ما هستند همان‌طور که ما به زندگی یک کلونی مورچه‌ها نگاه می‌کنیم با کنجکاوی گاهی با لبخند و گاهی با اندوهی عمیق برای رنج‌هایی که بیهوده می‌کشیم شاید بیگانه‌ها خود ما در آینده‌ای دور باشند نسخه‌ای تکامل‌یافته از بشریت که از پیله‌ی من‌بودن خارج شده و به ما بودن رسیده است شاید آن‌ها آمده‌اند تا به ما بیاموزند که مرزهای جغرافیایی و خط‌کشی‌های روی نقشه‌ها تنها توهماتی هستند که ذهن خسته‌ی ما ساخته است پایان داستان بیگانه‌ها یک جنگ ستاره‌ای یا یک ملاقات باشکوه نیست بلکه یک فهم است روزی که ما در آسمان به دنبال ستاره‌ها می‌گردیم باید به یاد بیاوریم که هر کدام از ما غباری از ستاره‌های کهن هستیم که برای مدتی کوتاه فرصت یافته‌ایم تا زندگی کنیم بیگانه‌ها شاید تنها آینه‌ای باشند که ما را به یاد اصل فراموش‌شده‌مان می‌اندازند اینکه ما در این جهان سرد و بی‌انتها تنها نیستیم ما با تمام ستاره‌ها و کهکشان‌ها پیوند داریم و شاید بزرگترین پند این ماجرا این باشد که پیش از آنکه به دنبال موجوداتی در کرات دیگر باشیم باید بیاموزیم چگونه با خودمان و با سیاره‌ای که در آن زندگی می‌کنیم به صلح برسیم چون تا زمانی که در میان خودمان بیگانه‌ایم حتی اگر تمام جهان هم برای ملاقات با ما بیایند باز هم غریبه باقی خواهیم ماند
