یه انشای ادبی درباره صدای پای پدر لطفا از نت نباشه

پدر خوب و مهربان من، هرگز زحمت هایی که برایم کشیدی را فراموش نمی کنم. به خاطر خواهم داشت روزهایی که خسته از کار روزانه به خانه می آمدی و باز برایم فرصت داشتی و به رویم لبخند می زدی، مرا در آغوش می گرفتی و می پرسیدی روزم چطور بوده و من تمام روز را برایت تعریف می کردم تو صبورانه به آن ها گوش می کردی. پدرم از تو ممنونم که در سختی ها و مشکلاتم مانند کوه پشتم هستی و حمایتم می کنی، بابت اشتباهاتم سرزنشم نمی کنی و به جای آن به من فرصت جبران می دهی. پدر از تو معذرت می خواهم که بعضی وقت ها از همه چیز ایراد می گیرم و فکر می کنم مرا درک نمی کنی و تو ایراد گرفتن های گاه و بی گاه مرا تحمل می کنی و خم به ابرو نمی آوری و بعد من متوجه می شوم که چقدر ناسپاس بوده ام. دلم می خواست می شد کم تر کار کنی و بیش تر کنارمان باشی اما می دانم این کم تر خانه بودنت هم به خاطر ما است و برای ساختن زندگی راحت برای خانواده ست که مجبوری این طور کار کنی. ” تو بهترین پدر دنیا هستی ” این جمله را هر روز به تو می گویم. تو که تمام زندگی ات را وقف ما کردی و از هیچ تلاشی برای خوشی ما دریغ نکردی و تمام مشکلات را به دوش کشیدی