چون انسان ها معمولا قدر زنده بودن یکدیگر را نمیدانند
و بعد از اینکه دوستاشان میمیرد تازه به اشتباهشان پی میبردند
اطرافیان ما به بودن ما اهمیت نمیدن ولی به نبودنمون چرا
وقتی ما هستیم برای آنها فرقی ندارد بودن یا نبودن ما زنده یا مرده ما اما وقتی میمیریم تازه میفهمند ک بودن ما چقدر خوب بود تازه میفهمند نبودن یعنی چه تازه برایشان عزیز میشویم
